De Hand in Hand bevatte enige tijd geleden een interview met Piet Keur. Hoewel de man uit Zandvoort zeker niet de slechtste was van de spitsen die het in de decennia na het vertrek van Ove Kindvall bij Feyenoord in de punt van de aanval mochten proberen, leeft hij in de herinnering toch onverbiddelijk voort als één van de vele hopeloos mislukte opvolgers van de legendarische Zweed. Keur speelde anderhalf jaar voor Feyenoord. In het seizoen 1989/1990 deed hij het met veertien competitiegoals namens een dramatisch draaiend elftal niet onredelijk, maar in zijn tweede seizoen stokte de productie. Keur, die ook nog eens slecht overweg kon met coach Gunder Bengtsson, verloor zijn basisplaats en werd in de winterstop verhuurd aan SVV. Over en sluiten?

Niet helemaal, want naar nu blijkt was het bijna tot een tweede kans gekomen. Bij de Schiedamse eerste divisionist zwaaide op dat moment namelijk Wim Jansen de scepter als technisch directeur. Laat het nu net diezelfde Jansen zijn, die enkele maanden later door Feyenoord, als redder in nood, naar De Kuip werd gehaald. Als we Keur mogen geloven wilde hij de centrumspits meenemen, maar ketste een terugkeer naar de Stadionclub af op de centjes.

“Hij wilde mij graag meenemen. (…) Feyenoord bood aan dat ik voor de helft van mijn salaris kon terugkomen. Daar ben ik niet op ingegaan.”

Zou het een succes zijn geworden? Wie weet. Een topper was Keur niet, maar slechter dan de Mark Farringtons, Stanislav Grigas en Marian Damaschins van deze wereld was hij zeker niet.

Klik hier voor een beknopt spelersprofiel van Piet Keur.

Antwoord geven op de vraag wie Feyenoords topscorer aller tijden is, is minder eenvoudig dan je denken zou. Drie spelers komen voor het predicaat topscorer aller tijden in aanmerking: Cor van der Gijp, Jaap Barendregt en Kees Pijl. Het is in ieder geval niet Cor van der Gijp. Want hoewel Van der Gijp, die in 233 competitiewedstrijden het indrukwekkende aantal van 177 goals scoorde voor Feyenoord, vaak wordt genoemd als topscorer aller tijden, is hij dat alleen als het gaat om de periode van het betaald voetbal.

Voor de Tweede Wereldoorlog waren er namelijk twee spelers voor Feyenoord actief die nog productiever waren. Jaap Barendregt maakte in de 238 comptetitiewedstrijden die hij tussen 1925 en 1937 voor Feyenoord speelde 196 doelpunten, terwijl Kees Pijl daar nog een schepje bovenop deed, door tussen 1916 en 1932 maar liefst 216 goals voor Feyenoord aan te laten tekenen. Pijl scoorde een deel van zijn doelpunten echter toen Feyenoord nog actief was in de lagere regionen van het Nederlandse voetbal. Op het hoogste niveau scoorde hij 182 doelpunten in 203 wedstrijden.

Kortom, als alle competitiewedstrijden voor Feyenoord 1 geteld worden, heeft Kees Pijl de meeste doelpunten op zijn naam staan. Tellen we alleen de wedstrijden op het hoogste niveau, dan komt Jaap Barendregt de eer toe Feyenoords topscorer aller tijden te zijn.

En Ove Kindvall? Die staat met zijn 129 doelpunten in 144 wedstrijden vierde op de lijst van topscorers aller tijden.

Klik hier voor een profiel van Jaap Barendregt.
Klik hier voor een profiel van Cor van der Gijp.
Klik hier voor een profiel van Kees Pijl

Stel je het eens voor: je bent 26 jaar oud, in de kracht van je leven als profvoetballer, en je verdient een droomtransfer van Excelsior naar Feyenoord, dat eind jaren ‘80 wel wat versterking kan gebruiken. De overstap loopt echter uit op een deceptie omdat je, na slechts een paar keer in actie te zijn gekomen, aanloopt tegen een enkelblessure die je carrière vroegtijdig beëindigt. Je zou dus van mening kunnen zijn dat je nooit daadwerkelijk de kans gekregen hebt om jezelf in De Kuip te bewijzen. Dan is het uiteraard behoorlijk wrang om jezelf, beschreven als “matige middenmoter”, terug te vinden op plek nummer 17 in de Feyenoord Flop 100.

Laat dat nu precies zijn wat Steve Wasiman overkwam.

 ”Steve Wasiman stond model voor de reden waarom Feyenoord in de loop van de jaren tachtig zo afgleed.”

Goed, nu is het ook wel een beetje moeilijk om je voor te stellen dat een fitte Steve Wasiman de neergang van Feyenoord in de tweede helft van de jaren tachtig had kunnen keren. Een beetje lullig is het echter wel om, op basis van een in de bloei geknotte carriere, door Johan Derksen, Hugo Borst en Henk Spaan in hun Feyenoord Top & Flop 100 als een grotere miskoop dan o.a. Angelos Charisteas (nr. 23), Mark Farrington (nr. 43) en Gerrit Plomp (nr. 52) te worden betiteld.

Klik hier voor een beknopt spelersprofiel van Steve Wasiman.

John de Wolf begon zijn Feyenoord-carrière met een zware blessure, maar groeide daarna uit tot het icoon van de sportieve wederopstanding begin jaren ‘90. De Wolf was de natuurlijke leider van een team dat op strijdlust en inzet vier KNVB-bekers en een landskampioenschap wist te winnen.

Klik hier voor een spelersprofiel van John de Wolf

Op 6 mei 1970 kon Feyenoord voetbalgeschiedenis schrijven door als eerste Nederlandse club beslag te leggen op de Europacup I. De tegenstander in de finale was het Schotse Celtic Glasgow, de Europacupwinnaar van 1967, dat als uitgesproken favoriet aan de wedstrijd begon.

Klik hier voor een uitgebreid wedstrijdverslag

Gerard ‘Puck’ van Heel was zonder meer de beste speler die Feyenoord in de vooroorlogse periode voort heeft gebracht. Hij was betrokken bij alle grote successen (5 titels en 2 bekers) die de club voor de oorlog wist te behalen. Van Heel speelde 64 interlands en was daarmee tot eind jaren ‘70 recordhouder.

Klik hier voor een uitgebreide biografie van Puck van Heel

Ben Wijnstekers was een dynamische vleugelverdediger die het product was van de jeugdopleiding van Feyenoord en jarenlang de aanvoerder van het eerste zou zijn. Het hoogtepunt van zijn carriere was het winnen van de dubbel in 1984. Wijnstekers speelde 36 interlands, de meerderheid ervan als captain.

Klik hier voor een spelersprofiel van Ben Wijnstekers

Met nog twee wedstrijden te gaan, lag eind mei 1993 de weg naar het eerste kampioenschap in negen jaar voor Feyenoord open. Beide wedstrijden moesten gewonnen worden om zeker te zijn van de landstitel. De eerste horde leek meteen ook de moeilijkste: MVV, dat nog volop streed om Europees voetbal.

Klik hier voor een uitgebreid wedstrijdverslag.

Klik hier voor een uitgebreid profiel van Kindvall

Jan Boskamp combineerde vechtlust met tactisch inzicht en een hard afstandsschot. Toch wist de Crooswijker nooit een vaste basisplaats te veroveren. Boskamp had namelijk de pech met Wim Jansen om een plek te moeten concurreren. Uiteindelijk besloot hij zijn geluk in België te zoeken.

Klik hier voor meer informatie over Jan Boskamp