Elke club doet wel eens miskopen, maar soms lijkt het alsof het Feyenoord er om te doen is. Een running gag van het Feyenoord management, die als een rode draad door het aankoopbeleid van de laatste dertig jaar loopt. Of misschien handelt het om een vorm van liefdadigheid en vinden beleidsmakers in De Kuip dat ook de voetbaltechnisch minder bedeelden een kans moeten krijgen dat mooie rood-witte shirt te dragen. Hieronder enkele grote blunders:

Anthony Lurling (2002-2004)
Lurlings debuut in de eredivisie was indrukwekkend. Hij scoorde in het seizoen 1999/2000 voor Heerenveen 18 doelpunten, en dat als linksbuiten. Maar het trucje dat hij daarbij gebruikte, als rechtsbenige speler vanaf de linkerflank naar binnen trekken en dan uithalen, was twee jaar later min of meer uitgewerkt. Verdedigers hielden rekening met Lurlings speelwijze en zo bleef hij in het seizoen 2001/2002 steken op een schamele 6 doelpunten. Het weerhield Feyenoord er niet van om hem voor een miljoenenbedrag aan te trekken als opvolger van de naar AC Milan vertrokken John Dahl Tomasson. De vraag is: waarom? Voor de posities waarop Lurling uit de voeten kon, had de club een overvloed aan jong talent onder contract staan. Met Ebi Smolarek, Robin van Persie, Leonardo, Johan Elmander en Thomas Buffel waren de posities van linksbuiten en schaduwspits driedubbel bezet met jonge spelers. De 57 competitiewedstrijden die Lurling in twee seizoen voor Feyenoord speelde werden daarmee een symbool van de onwil van de club om de eigen jeugd een serieuze kans te geven. Na twee jaar aanmodderen werd Lurling uit zijn lijden verlost en aan NAC verhuurd.
Binnenkort een uitgebreid profiel...

Clyde Best (1977-1978)
Dat het niet realistisch was elke spits te vergelijken met Ove Kindvall, moet Feyenoord supporters redelijk snel duidelijk zijn geweest. Kindvalls gemiddelde van negen competitie-doelpunten per tien wedstrijden vormt een onmogelijke meetlat. Maar veel van de spitsen waarmee Feyenoord haar supporters in de jaren zeventig en tachtig opscheepte, leken te zijn aangetrokken met geen ander doel voor ogen dan de fans tot wanhoop te drijven. Symbool voor dat verschijnsel stond Clyde Best, een bonkige bebaarde spits uit Bermuda, die in het seizoen '77/'78 mocht opdraven in de Feyenoord-aanval. 23 wedstrijden en een schamele 3 doelpunten later was Feyenoord als tiende geëindigd in de competitie, werd Best vriendelijk verzocht weer uit Rotterdam te vertrekken en ging de zoektocht naar een waardige opvolger voor Kindvall verder.
Binnenkort een uitgebreid profiel...

Geoffrey Claeys (1996-1998)
Toen Ruud Heus bij Feyenoord vertrok en ging afbouwen bij AZ, leek dat geen groot drama. Goede spitsen aantrekken, daar blonk Feyenoord niet in uit, maar een redelijke linksback vinden, dat moest toch wel lukken? In 1996/97 werd de Belg Geoffrey Claeys gekocht, een linksbenige verdediger die zowel centraal achterin als op de linksback positie uit de voeten zou kunnen. De bijnaam 'Houten Claeys', die al snel werd gemompeld in De Kuip, was niet erg origineel, maar helaas wel volkomen terecht. De sympahtieke Belg was statisch, verdedigend kwestbaar en maakte regelmatig de indruk ruzie met de bal te hebben. Het drama Claeys bleek het begin van een lijdensweg. Het is niet meer de geest van Ove Kindvall die rondwaart in de Kuip, goede spitsen zijn er met Cruz, Van Hooijdonk, Kuijt en Kalou de afgelopen tien jaar genoeg geweest, maar de geest van Ruud Heus. Al meer dan een decenium lukt het de technisch verantwoordelijken niet om een competente opvolger voor deze nijvere linksback te vinden.
Binnenkort een uitgebreid profiel...